วันพุธที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2554

------ความรัก

มื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกรักใครสักคน ก็จงสร้างห้องที่น่าอยู่อย่างนั้น คืนกลับไปสักห้อง... 



"ความรัก" เป็นเหมือนห้องๆ หนึ่งของชีวิต เป็นห้องที่กว้างขวาง...น่าอยู่...
มีพื้นที่มากพอที่จะให้เราทำอะไรก็ได้ 


และ… เ ป็ น อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้
แข็งแรงพอที่จะรองรับความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
เป็นห้องนั่งเล่น ที่มีมุมสบายๆ ให้เราได้นั่งเหยียดเท้า
เอนหลังอ่านหนังสือเล่มโปรด ขณะที่กลิ่นกาแฟหอมๆ
อวลอุ่นท่ามกลางเสียงเพลงไพเราะ 


เมื่อใครสักคนรักเรา
เขาก็จะสร้างห้องๆ นี้ให้เรา
เป็นห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความเข้าใจและยอมรับ
เพื่อจะให้เป็นที่ที่เราอยู่ได้อย่างสบายที่สุด
ผ่อนคลายที่สุด 
 
เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกรักใครสักคน
ก็จงสร้างห้องที่น่าอยู่อย่างนั้น
คืนกลับไปสักห้อง...
เพื่อให้ทั้งสองคนได้พักผ่อน
อยู่ในห้องของ "ความรัก" อย่างสุขใจ



 

-----มุม

มุมของคนเรา มี ทั้งหมด 360 องศา
บางคน มองมุมของคนที่เรารักเพียงแค่
องศาแรกเท่านั้น.....
.โดยที่เธอไม่เคยเดินไปรอบ ๆ ตัวเค้าเลย
เธอมองเค้าเพียงแค่มุมเดียว
เมื่อเค้าหันมุมที่แตกต่างให้คุณมอง
คุณก็จะรู้สึกว่า......เค้าเปลี่ยนไป

..............................

ฉันอยู่มุมไหนในปฏิทินหัวใจเธอ
ยังเป็นฉันเสมอที่ยังขีดฆ่าเวลาของหัวใจ
เก็บความรู้สึกใส่กล่องแห่งความห่างไกล
 เก็บทุกความเป็นไปใส่ในลิ้นชักที่เดิม

ฉันยืนอยู่มุมนี้อย่างเหน็บหนาว
ในวันที่ปวดร้าว เงียบเหงา หมดหวัง
เธอยืนอยู่ที่ไหนของเธอคนดีช่วยบอกกัน
ในมุมที่ฉันยืนตามลำพังช่างเงียบเหงาเหลือเกิน
...............................
เคยได้ยินใครบางคนบอกว่า ..
ถ้าเราอยากเข้าใจใครสักคน ..
ให้ลองไปสวมรองเท้าของเขาดู
 ........

ให้คุณลองไปอยู่ในจุดที่เขายืน .. มองในมุมเดียวกัน ..
บางทีคุณอาจจะเข้าใจก็ได้ว่า ..
อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนั้น .. ทำแบบนั้น

-----ไม่ต้องรีบ...ร้องให้...มีเวลาให้ลืมทั้งชีวิต

ชีวิต...ชีวิตหนึ่ง
คงต้องเจอบ้างที่พบว่าเขาไม่ใช่สำหรับเรา
และ...เราไม่ใช่สำหรับเขา
ถ้าหากวันหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเราไม่ใช่เสียแล้ว
ไม่จำเป็นต้องตระหนกและตื่นกลัว
ไม่จำเป็นต้องตีโพยตีพาย
ไ ม่ ต้ อ ง รี บ . . . ร้ อ ง ไ ห้
เมื่อชีวิต...ชีวิตหนึ่ง
ต้องเจอบ้าง
..................
บ่อยไป...ที่เรามักจะบ่นว่าตัวเอง
ว่าทำไมเราไม่ทำแบบนี้
ทำไมเราไม่ทำอย่างนั้น
นั่นสิ...แม้แต่ตัวเราเองยังไม่เป็นอย่างใจเรา
แล้วเราจะเป็นอย่างใจเขาได้อย่างไร
ค่อยคิดว่าเหลืออะไรอยู่บ้าง
มากมาย - หรือไม่มีอย่างที่เธอพร่ำบอก
ถามตัวเองสักนิดเถอะว่า...เวลาที่ผ่านมา
มีสักวัน สักชั่วโมง หรือ สักนาที ไหม...
ที่ความรักทำให้เธอยิ้มได้
ถ้าตอบว่ามี...นั่นแหละคือสิ่งที่เหลือไว้
วินาทีแห่งความรักนั้นมีค่า
แม้เป็นเวลาสั้นๆแต่ก็มีค่าควรจดจำ
จะลืมก็ได้...แต่ไม่ต้องรีบ...
เพราะมีเวลาให้ลืม...ทั้งชีวิต
----------------------------------------------------------

-----ไม่ได้ล้ม...เพื่อให้ใครข้าม

ทุกคนเคยล้ม...
แต่ลักษฌในการล้มไม่เหมือนกัน
บางคนพอใจจะนอนซมอยู่กับบาดแผล
และคร่ำครวญกล่าวโทษ
การเดินทางที่ไม่ระมัดระวังของตัวเอง
และรอให้บาดแผลมันเปื่อยเน่าจนไม่อาจเยียวยา
.....................
ใ น ข ณะ ที่ เ รา เ ดิ น
มีคนนับสิบที่เดินตามหลังเรามาติดๆ
เพื่อที่จะรอโอกาสที่จะเดินแซงขึ้นไปทุกขณะ
ห นึ่ ง ก้า ว ที่ เ รา รี ร อ
คื อ สิ บ เ ก้า ที่ เ ขา เ ร่ ง ฝี เ ท้า
ในเวาลชั่วนาที...ไม่มีใครบอกได้ว่า
จะทำให้ชีวิตเธอยิ่งใหญ่หรือล้มเหลวหรือไม่
 ++
แต่ในขณะที่เธอนอนเจ็บหนักอยู่ที่พื้น
ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด
เพราะเพียงเสี้ยววินาทีเดียว
คนพวกนั้นจะเดินข้ามเธอไป
แลเธอคงจะรู้ตัวสินะ ว่าที่เธอล้มนั้น
เธอไม่ได้ล้ม...เพื่อให้ใครข้ามเธอไป
++ 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

-----สำหรับ บางคน...ร้องไห้ครั้งเดียวก็มากพอ

ไ ม่ แ ป ล ก ห ร อ ก
หากเธอจะทรุดเข้าร้องไห้กับปราสาททราย
ที่เธอเฝ้าถนอมและเพียรสร้าง
แต่ต้องถูกคลื่นซัดพังทลาย
...เ พี ย ง ชั่ ว พ ริ บ ตา...
จริงอยู่...
ปราสาททราย...ที่บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงเศษทราย
สงบนิ่งที่ปราศจากเรื่องราวใดๆ
ไม่สามารถบอกได้ถึงความสูญเสียของเธอ
และไม่สามารถทดแทนได้ด้วยสิ่งใด
แต่เธอจะหวังอะไรนักเล่า...กับทราย...
เมื่อ วิถีของทราย ต้องคืนสู่ทะเล
จะหวังอะไรนักเล่า...กับคนบางคน...
ที่เธอรู้มาตลอดว่า
ไม่แตกต่างอะไรกับ ท รา ย . . .
จะหวังอะไรนักเล่ากับความฝัน...
ความฝันที่เธอก็รู้อยู่ตลอดมาว่า
มันไม่มีวันจะเป้นจริงได้
ก็ได้...หารเธอจะคร่ำครวญ เสียน้ำตา
แต่สำหรับบางคน...ร้องไห้ครั้งเดียวก็มากพอแล้ว
+++++++++++++++++++

-----บนโลกใบนี้

ฉันเดินผ่าน พื้นที่เรียกว่าโลกใบนี้ มาเนิ่นนาน
แต่ไม่เคยได้รู้จัก คนของโลกใบนี้จริงๆ เลยสักคน
ฉันเป็นใครที่ยังหลงอยู่ในโลกใบหนึ่ง
เธออยู่ ณ โลกใบหนึ่ง
ส่วนฉันอยู่ ณ โลกอีกใบหนึ่ง
เราต่างกัน
ต่างมุมมอง
ต่างความคิด
โลกของเธอ .....  อาจมีดวงดาวที่ทอแสงประกายอยู่ทุกวัน
โลกของฉัน.....  ไม่เห็นอะไรเลย...ที่เรียกว่าดวงดาว
โลกของเธอ..... อาจมีพระอาทิตย์ในยามเช้า
โลกของฉัน....เห็นแค่เพียงแสงร่ำไรของหัวใจตัวเอง
โลกของเธอ.....  อาจมีดอกไม้ที่ผลิดอกบานในทุก ๆ เช้า
โลกของฉัน.....  เหลือเพียงดอกไม้ที่แห้งเฉี่ยวและรอความตายที่อยู่ตรงหน้า
โลกของเธอ.....  อาจมีเสียงหัวเราะตลอดเวลา
โลกของฉัน....  ต้องร้องไห้ตามลำพังกับน้ำตาตัวเอง
............................................................................

แต่ในวันนี้ ขอบคุณโลกใบนี้....
ที่ทำให้ฉันได้รู้จักเธอบนโลกใบนี้
ขอบคุณที่โลกนี้ยังมีคนเช่นเธออยู่
อยากให้เราอยู่บนโลกเดียวกันตลอดไป
โลกของฉัน.......  มีเธอที่คอยเดินเคียง

-----ห้องนั่งเล่นของความคิด...ความรัก




ดอกไม้จะมีระยะเวลาของมัน
เมื่อถึงเวลา ต่อให้ดูแลอย่างดีแค่ไหน
ก็ยังต้อง ร่วงโรย และเหี่ยวเฉา
แต่ความรักมีวงจรชีวิตที่ยืน ยาว กว่า
สามารถอยู่ได้นานมากกว่า
ถ้าดูแล ด้วยความเข้าใจในธรรมชาติของความรัก
ความรักจะไม่มีวันตาย

..........................................
ความรักทำให้เราอยู่บนดาวดวงเดียวกัน
คนทุกคนต่างมา
ต่างเดินทางมาจากอีกฟากฝั่งของกันและกัน
เติบโตมาจากที่ตแกต่างและห่างไกลกัน
ผู้หญิงมาจากดาวดวงหนึ่ง
ผู้ชายมาจากดาวดวงหนึ่ง
ที่ที่ซึ่งอาจไม่มีใครสามารถคิดไได้ว่า
อะไที่ทำให้คนสองคนมาเจอกันได้
ต่างคนต่างหยิบความต่าง มาจากโลกของตัวเอง
ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ
แต่ความรัก
จะทำให้บางชิ้นส่วนที่แตกต่าง
กลายเป็นความลงตัว
ที่สามารถเติมเต็มและทดแทน
ทำให้ คนที่ต่างมา สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
บนดาวดวงเดียวกัน
ดวงดาวที่ชื่อว่า ดาวแห่งความรัก.

..........................................

เพลงที่ไพเราะจะน่าฟังได้อย่างไร
ถ้าเปิดขึ้นพร้อมกันทั้ง 2เพลง
นอกจากจะฟังไม่เข้าใจแล้ว
ยังจะทำลายสุนทรียภาพของดนตรีไปเสียหมด
เหมือนเวลาที่คนสองคนทะเลาะกัน
ต่างคนต่างอยากพูด อยากอธิบาย
หากพูดพร้อม ๆ กันก็คงจะเข้าใจกันไม่ได้เสียที
และไมมีใครจะบอกได้เลยว่าเหตุผลไหนที่ดีกว่า ที่ถูกกว่า
เพราะทุกเหตุผลนั้นล้วนมีแง่มุมที่น่าสนใจด้วยกันทั้งนั้น
และมีมุมที่สามารถทำใจให้ยอมรับได้
ทั้งสองเรื่อง ทั้งสองเหตุผล
ต่างน่าฟังและควรฟัง
แต่ต้องฟัง ทีละคน ทีละครั้ง
คนหนึ่งพูด คนหนึ่งฟัง
คนหนึ่งฟัง คนหนึ่งพูด
เมื่อยอมรับได้ทั้งสองเรื่อง
ความขัดแย้งก็จะค่อย ๆคลี่คลายลง
เพลงทุกเพลง ก็มีจะดที่ดีต่างกัน
บางเพลงอาจมีเนื้อหาดี
บางเหลงอาจจมีดนตรีเพราะ
ลองค่อย ๆ ฟังดูทีละเพลง
เราอาจจะชอบทั้งสองเพลงก็ได้

..........................................
บางทีโลกของคนบางคนก็หมุนได้ เพราะการยืนอยู่ข้าง ๆ ของคนอีกคน
เช่นเดียวกับการยืนอยู่ในความรัก ในจุดที่พอดี
รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ต้องออกไปยืนรับลมที่ระเบียง

เชื่อใจในความรัและเปลี่ยนกรงให้เป็นรัง
ไม่ว่านกจะบินไปไกลแค่ไหน
ท้ายที่สุด จะต้องบินกลับมา
..........................................
หากวันหนึ่ง เราพบว่า ความรัก
เป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เราอยากมีชวิตอยู่
เราจำเป็นต้องหาคำตอบที่ดีให้กับตัวเองให้ได้ว่า
เราจะใเห้ส่วนหนึ่งของชีวิตเป็นความรัก
หรือ จะให้ความรักเป็นทุกสิ่งของชีวิต
หากอยากรู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเรา
เป็นภาพจริงหรือลวงตา
ก็ลองเดินออกมาจากที่ตรงนั้น ออกมายืนอยู่ไกลๆๆ
จากที่ที่ความจริงกับความฝันปะปนกันจนแยกออก
เดินออกมาแล้วมองย้อนกลับไปดู
ภาพที่พร่าเบลอเหล่านั้น
แล้วค่อย ตอบตัวเองว่า
คนอ่อนไหว 2 คน กับ หัวใจที่เหงา 2 ดวง
เรียกว่าความรักได้ไหม
ความเหงามันโดดเดียว
และเปลี่ยนคนอ่อนไหว ให้กลายเป็นคนอ่อนแอ
จนบางครั้งต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ
ไม่ให้เคว้งไปตามแรงกระทบของชีวิตล
และบางควรั้งก็อาจเผลอไปยึดใครสักคนที่ไม่อาจจะยึดได้

..........................................
รอยเท้าของความรัก
อยากจำหรือลืมก็แล้วแต่เรา
จะเลือกวางไว้ตรงไหนของชีวิต
..........................................
บางครั้งชีวิตก็ไม่ต้องการอะไมากมายไปกว่า
ใครสักคนที่เข้าใจกันในคืนเหงา